Recensie: Nova – 30 augustus 2010

Vannacht viel ik midden in de herhaling van NOVA. Wat een pret.

Dat de afsluitende opmerkingen van Twan Huys over de IPCC-scam, dat er toch van alles de schuld was van de Global Warming, mij hoongelach ontlokte zal weinigen van u verbazen. Het werd echter echt leuk met het volgende, gerelateerde onderwerp van de uitzending: het milieubeleid van de Rechtse partijen.

Tot mijn niet geringe verbijstering was het een item waarmee ik het zowel qua presentatie als inhoud vrijwel volledig eens was. Jammer dat Twan Huys er steeds doorheen praatte zou je zeggen, al is dat in dit geval beslist niet eerlijk.
Om te beginnen kwam er een man in beeld, die voorheen wetenschappelijk expert was in het promoten van windenergie. Hij geloofde er niet meer in, en was overgestapt naar het promoten van kernenergie. (Ik geloofde het ook niet, wat gebeurde hier?)

Kernenergie is verstandiger, beslist veilig en zeker veel goedkoper voor de burger, want dat scheelde een subsidie van E 500,-, die van het inkomen van ieder Nederlands gezin had moeten worden afgeroomd.

Aldus deze expert.

Ik zat verstomd.

Vervolgens kwam er een stoethaspel in beeld die voorman was van het Nederlands Windenergie consortium, of iets dergelijks. Aangezien ik nog niet geheel bekomen was van het programma tot dusver ontging mij de exacte naam. Deze man wist niet veel méér over het voetlicht te brengen dan dat het beëindigen van de subsidies voor duurzame energievarianten dodelijk zou zijn voor het voortbestaan van deze bedrijfstak, die niet op eigen benen kon staan. Voorlopig, voegde hij er nog zwakjes aan toe.

Ergo, een werkgelegenheidsproject voor nutteloze academici en onderhorigen in optima forma. NOVA zei het zelf. Ik bestelde extra zuurstof en beloofde mezelf een afspraak te maken met het RIAGG.
Het programma ging verder.

Zoals het een goed amusementsprogramma betaamt, had NOVA de uitsmijter van humoristisch vermaak tot het laatst bewaard.

De Duitse SPD-dissident Sarrazin, die het had gewaagd nut en nadelen van de massaimmigratie ter sprake te brengen in zijn boek dat vandaag gepresenteerd werd, is op deze site al vaker ter sprake geweest. Als Duitsland-expert had men een jonge historicus van de universiteit Utrecht geëngageerd, iets wat dit instituut van hoger onderwijs nu ongetwijfeld diep betreurt. Een wat schrikachtig jongmens, zich zéér bewust van wat wel en niet PC-correct was, en opzichtig zijn best doend de juiste antwoorden te geven:

Nee, Sarrazin was niet zo slim als Wilders, want díe had ook nog een sociaal gezicht. Wilders was slimmer. Sarrazin was dus alleen maar gewoon bot rechts. (grinnik) Dat de man zijn hele leven actief was geweest voor de SPD, zij het dan in een financiële hoedanigheid was hem volstrekt ontgaan. En Sarrazin gelóóft ook nog steeds in de idealen van de SPD moet worden opgemerkt; hij draagt dat trouwens ook uit.

Afsluitend kreeg onze jonge expert de terloopse vraag op zich afgevuurd of hij het boek van Sarrazin zelf ook ging lezen? Onze jonge vriend keek vol afgrijzen in de camera, met een blik of zelfs het aanraken van een exemplaar hem voor eeuwig zou verbannen naar een lazaret met syfilitische lijders aan de builenpest.

"Nee, natuurlijk niet, dus."

Grappig, voor iemand die daar stond in zijn hoedanigheid van expert in de hedendaagse geschiedenis van Duitsland. Wat zal die man een slecht historicus zijn!

Toch kwam het onbetwiste hoogtepunt van deze zeer vermakelijke aflevering van NOVA pas uit een kort afsluitend vraaggesprekje dat Twan Huys had met Günther Walraff, een zeer bekende linkse Duitse schrijver (o.a. Ik, Ali). Huys ondervroeg Walraff in onberispelijk Duits, en kreeg op zijn vraag naar wat deze van Sarrazin vond, naast een wagonlading Godwins ook de onsterfelijke uitspraak:

Volgens mij lijdt Sarrazin, waarvan we weten dat hij graag provoceert, aan een soort politiek syndroom van La Tourette.

Ik rolde van de bank, en maakte met mijn schelle kakel helaas de buren wakker, maar ik kwam echt niet meer bij. Ik ga een actie starten voor het behoud van NOVA. Ik heb in tijden niet zó gelachen.

Imagovernietiging

Deze week kregen Artikel7 het verzoek (9.01 uur) van dr. Richard Gill om alle citaten van zijn hand van de site te verwijderen, aangezien hij juridisch achtervolgd wordt door Haga Ziekenhuizen, de huidige werkgever van de mevrouw die door Prof. Dr. Gill aan de kaak is gesteld als een belangrijke motor achter de onterechte vervolging van Lucia de Berk voor een serie moorden die geen plaats had.

De basis van deze actie van Haga Ziekenhuizen is dat de privacy van mevrouw Dinges in het geding zou zijn. Haga Ziekenhuizen maakt hier veel kans om in het gelijk te worden gesteld, omdat de meineedzaak tegen mevrouw Dinges nooit doorgang vond vanwege haar gezondheids- en psychische klachten. Overigens is mevrouw Dinges nog steeds gewoon werkzaam voor Haga Ziekenhuizen.

Wat geeft door de overheid gefinancierde instellingen het recht om klokkenluiders zodanig te stalken dat zij de handdoek in de ring gooien? Nu minister Hirsch Ballin een wettelijke regeling ter bescherming van klokkenluiders geblokkeerd heeft, komt nu dus de meute elkaar beschermende bestuurlijke graaiers in het geweer met hun advocaten. Met overheidsgeld stalken zij mensen die uit liefde voor recht en waarheid uitgebreid hebben gewerkt aan de rehabilitatie van Lucia de Berk. Een rechtszaak, die erkend één van de grootste juridische blunders van de afgelopen 25 jaar is.

Knoeiers, meinedigen en mensen die bewust een valse voorstelling van zaken geven om hun eigen zielige reputatie te beschermen horen aan de schandpaal. Figuurlijk (internet), maar wat mij betreft ook letterlijk. Zet elke zaterdag maar een rijtje betrapte stiekemerds èn hun beschermers op het Plein in Den Haag, en laat de bevolking zijn gang gaan met rotte tomaten. Slachtoffers mogen voorop staan.

Een uurtje of twee is genoeg.

En meer dan één keer per persoon zullen we niet vaak zien.

In een tijd van imagobuilding, is een straf die een imago vernietigt een passende straf.

Koning van Katoren

Bij het opruimen van de zolder kwam ik het weer tegen: Koning van Katoren, van Jan Terlouw, de eerste effectieve machtspoliticus van D66. Niet alleen was het een knap geschreven kinderboek, het bevatte ook tamelijk schokkende beelden voor jonge kinderen. Bovendien was het doordrenkt met een gedachtegoed dat we nu direct herkennen als linksig D66. Een generatie groeide er mee op, en heeft zich er ongetwijfeld door laten beïnvloeden. Dat ik op mijn 9e niet bijzonder onder de indruk was van de vrij heftige situaties in het boek was ongetwijfeld te danken aan dat ik het jaar daarvoor de geschiedenis van het Romeinse Rijk verslonden had, inclusief moord en doodslag onder de regerende families. Moderne kinderen schrikken nog wel eens terug voor de gebeurtenissen die beschreven worden.

Waarom dit bovengehaald? De recente optredens van Alexander Pechtold riep de herinnering boven aan het verhaal van de één na laatste opdracht die in het boek moet worden vervuld. Voor het gemak hier de beschrijving uit Wikipedia:

Ekilibrië
De tovenaar, Pantaar, komt iedere avond bij iemand aan de deur om een geliefd object te vragen (een aalmoes). Wie een voorwerp geeft dat hem niet van waarde is, stopt hij in zijn zakken en gaat zelf een voorwerp van waarde halen. Wie hem probeert aan te vallen verandert hij in een staklok. Stach vindt onderdak bij de burgemeester, en wordt door Pantaar meegenomen omdat hij het meest geliefde object van de burgemeester is. In het hol van de leeuw ontdekt Stach dat Pantaar de voorwerpen in een magisch vuur moet gooien om de stad te behoeden voor vernietiging. Maar als iemand zich vrijwillig in het vuur stort zal het vuur 100 keer 1000 jaar branden. Als Stach beslist om er in te springen wil de tovenaar dat niet, omdat hij immers gedwongen is. Stach belooft de volgende dag vrijwillig terug te komen, en doet dat ook. Maar dan weigert Pantaar het offer te aanvaarden, omdat Stach nog een heel leven voor zich heeft. Uiteindelijk springt de tovenaar zelf in het vuur waardoor de stad gered is.

Dit verwijst naar de moeilijkheid een keuze te maken tussen voordeel op korte en voordeel op langere termijn, en het egoïsme en de gemakzucht. Dit is het centrale verhaal in het boek, en het meest filosofische. Wie weet nu wat hij diep in zijn hart het meest liefheeft? Maar juist dat vraagt Pantaar, en hij kan nooit worden bedrogen. Zeg je het verkeerde, dan neemt hij allebei.

Beklemmend.

Als je dit hierboven zo bekijkt, is het moeilijk de gedachte af te schudden dat Jongetje Pechtold dit deel van het boek niet bepaald begrepen heeft. In zijn hijgerigheid te kunnen gaan regeren, heeft hij de langere termijn-belangen van het land uit het oog verloren. Het eigen gelijk kunnen offeren op het altaar van het landsbelang is jammer genoeg niet de sterkste eigenschap van de politicus Alexander Pechtold.

Uiterst betreurenswaardig.

Tovenaar Wilders zal het hem af komen nemen, en het gelijk van AP zal door het spreekwoordelijke vuur vergaan.

Bureaucratie

Vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een kop in De Telegraaf. Tot nog toe had ik alle extra informatie over deze meer dan treurige gebeurtenis weten te vermijden (de koppen zijn al meer dan erg, en dan ook nog het journaal...), maar je moet het De Telegraaf nageven: in een kop staat eigenlijk alles.

Kort en goed, de verdwaasde jonge vrouw die haar zuigelingen direct na de geboorte doodde en op zolder opborg in een koffer, zou worden verplicht de kindertjes met terugwerkende kracht namen te geven, want anders konden ze volgens de Nederlandse wet niet begraven worden. Laat u dit even op u inwerken alvorens verder te lezen.

Mijn eerste reactie was woede om de bureaucratische gesteldheid van het land, dat dit niet anders kon worden opgelost. Dat kan, overigens, want als de moeder weigert (en dat lijkt onvermijdelijk) dan kan ook de burgemeester uit hoofde van die functie de aangifte doen. Dat werkt bij vondelingen immers ook zo.

Dat de jonge vrouw geestelijk het spoor volledig bijster is, zal niemand bestrijden. Als de geestelijke gezondheidszorg haar ooit weer op de rails krijgt, zit ze de rest van haar leven met een huizenhoog schuldgevoel. Zie daar maar eens mee te leven. In zekere zin is haar leven voorbij, terwijl het nauwelijks begonnen was.

Een tweede gedachte, die pas tijdens het schrijven van dit stukje in me opkwam, was echter dat dit nogal confronterend raakt aan de hele abortusproblematiek.

Doordat de kinderen levend geboren zijn, is het moord.

Maar de intentie is die van een abortus, zij het dat de jonge vrouw in kwestie dusdanig verward was, dat zij daartoe een medisch logischer stap in een eerder stadium niet bleek te kunnen zetten.

Filosofisch is hier geen probleem, maar menselijk wel. In hoeverre is het zinvol een dusdanig verward iemand met deze zaken te confronteren? Had dit niet beter discreet, in stilte dus, door de burgemeester moeten worden opgelost? Als ik goed ben geïnformeerd (en dat ben ik), dan kan de moeder die na het te vondeling leggen van haar kind spijt krijgt, of wordt opgespoord, alsnog aangifte doen.

De berichtgeving in de media op dit onderwerp is dus niet alleen sensationalistisch, maar ook nog eens tendentieus wat betreft de waarheid en de non-existentie van het besproken probleem.

Het lijkt me iets waar redacties van de MSM tè makkelijk over heen stappen.

Dat de politie nu ook onderzoek doet naar wie de vader(s) van de kindertjes was of waren, maakt dit alles nog eens extra onsmakelijk. Welk doel wordt hier mee gediend? Om op bovenstaande opmerking over de praktijken bij abortus terug te komen: in het geval van een abortus is het niet verplicht de vader er bij te betrekken. Het was verstandiger geweest als de behandelende overheidsdienaren in de geest van die situatie hadden gehandeld, en niet naar de letter van de wet, die ongetwijfeld voorschrijft dat de ouders van de overledenen moeten worden ingelicht.

Waarmee de bureaucratie alsnog een welverdiende veeg uit de pan krijgt.

Job Adieu

.

In het huis dat ik binnenkort zal moeten verlaten heb ik een bad, dat ik nu vaak gebruik om de herinnering er aan zo levend mogelijk te houden. Muziekje er bij, boekje lezen, om jaloers op te worden kortom. Maar ik zing niet.
Vanmorgen schoten mij in een onbewaakt ogenblik de tranen in de ogen bij het herlezen van De Gezonde Roker, een bundeling van 70 columns van Theo van Gogh. Niet alleen hebben de stukjes, die vrijwel allemaal ouder zijn dan tien jaar, weinig of niets aan actualiteit ingeboet, maar tevens viel het me weer eens rauw op mijn dak wat een geweldig schrijver Theo was. Prachtige woordkeus, messcherpe observaties.

Het is jammer, dat Theo niet voldoende tijd meer heeft gehad om dit jaar te helpen de val van Job Cohen te bespoedigen. Natuurlijk, het is prijsschieten, iedereen die tegen die arme verdwaasde man te keer gaat heeft bijna uit de aard der zaak al gelijk. Toch vermoed ik, dat Theo medelijden met hem gekregen had. Hij was niet blind voor het goede in een mens, hoezeer die mens dat ook verkeerd aanwendde. Daar op door redenerend kun je betogen dat het socialisme met al zijn feilen toch ook wel degelijk goede elementen bevat. Alleen raken die alleen ondergesneeuwd door de belangetjes van de carrièretchiks die een partij als de PvdA beheersen.

Kort samengevat. Als een partij sociale kenmerken heeft en rücksichtlos de belangen van het land en de gewone man nastreeft, wat is daar tegen? Van mij mogen ze zich dan socialist noemen, of wat dan ook. Etiketten zijn voor ambtenaren. Het kiesvolk heeft dat begrepen, maar het partijkader van de PvdA vindt het een vloek. Objectief gezien zou de beste leider voor een partij als de PvdA Geert Wilders zijn. Maar ze zullen wel weer een andere apparatchik vinden om het stokje van Cohen over te nemen. Met meer Prodent in zijn grijns, en toch tandeloos.